Wrocławski Teatr Pantomimy

Tryptyk “Osąd” w reżyserii Jerzego Kaliny, Pawła Passiniego i Leszka Mądzika

Z tematem Sądu Ostatecznego mierzę się po raz drugi. Na przełomie wieków XX / XXI na metalowych, ewakuacyjnych schodach warszawskiej kamienicy zrealizowałem performance pod tytułem "Praska zima" poświęcony Janowi Palachowi. Jego heroiczny akt samospalenia w przejmujący sposób potwierdził apokaliptyczność doznań , które są naszym udziałem w życiu. Po 10 latach ponownie zdecydowałem się podjąć ten trudny temat i pragnę go zrealizować w najbardziej osobistej formie. Stan destrukcji duchowej wyrażony w moim spektaklu jest doświadczeniem jednostkowym. Nie ma w nim podziału na niebo, piekło, czyściec. Jest stan depresyjnej samotności w chwilach ostatecznych rozstrzygnięć. Jest też moja niezgoda na wyrok wiecznego potępienia. "Sąd idzie" to moje lęki, obawy, strach, ale i wiara w ułaskawienie.

- JERZY KALINA 

"A gdy otworzył pieczęć siódmą, zapanowała w niebie cisza, prawie na pół godziny." Na obrazie Memlinga wszystko odbywa się w milczeniu. Jest jeszcze krzyk - niemy. Sąd Ostateczny z ludzkiej perspektywy jest momentalny, rozgrywa się w mgnieniu oka. Nagle, w ułamku sekundy całe życie ciała - każdy jego gest i poruszenie, układają się w sekwencję zer i jedynek składającą na ostetaczny wynik. Góra/ Dół. Przez chwilę wszystko jest wyłącznie dobre, albo złe. A potem już tylko nieskończone cierpienie i nudna wieczność.  Do roku 2020 wypadki samochodowe staną się najczęstszą przyczyną przedwczesnej śmierci. Od czasu wynalezienia samochodu w wypadkach zginęło 30 milionów osób. Co trzydzieści sekund ginie kolejna. Dziennie w Polsce ginie 15 ciał - tyle zobaczysz przed sobą na scenie. - PAWEŁ PASSINI

OSĄD - niekoniecznie ostateczny, bardziej codzienny, stawiający na szali to co w życiu dobre ale bardziej to, co jest wyrzutem sumienia. Spokój naszych zachowań zakłóca ta niewidoczna Temida, na której ważą się nasze uczynki. Czas przybliża nas do tej wizji, w którą tak trudno uwierzyć, patrząc na jedno ze skrzydeł obrazu H. Memlinga. Im bardziej dostrzegamy go w sobie, tym mniej niepokoju zasieje on w naszych umysłach. Sen zawsze jest odpoczynkiem, dobrze by był nim i ten wieczny. To w nocy bez słów, ale z dźwiękami muzyki Arvo Parta uczestniczymy w misterium wędrowania po drabinach życia nie przeczuwając, kiedy z nich odpadniemy, pod wpływem wiecznego osądu. - LESZEK MĄDZIK 

Jerzy Kalina - reżyseria, scenografia

Zbigniew Szymczyk - choreografia

Porter Ricks, Thomas Koener, Andy Mellwing, Brian Eno, Aphex Twin, Richard David James, Jacek Wierzchowski - muzyka

---

Paweł Passini - reżyseria, muzyka

Maria Porzyc - wizualizacje

---

Leszek Mądzik - reżyseria, scenografia, choreografia

Arvo Part - muzyka

Obsada: Artur Borkowski, Izabela Cześniewicz, Maria Grzegorowska, Paulina Jóźwin,  Agnieszka Kulińska, Mateusz Kowalski, Anna Nabiałkowska, Marek Oleksy, Radomir Piorun, Aneta Piorun, Monika Rostecka-Komorowska, Krzysztof Roszko, Katarzyna Sobiszewska,

gościnnie Maciej Wyczański (neTTheatre), 

udział uczniów Studia Pantomimy - Agnieszka Dziewa, Krzysztof Szczepańczyk

20 sierpnia (piatek) godz.19.00 Teatr Na Woli

Zapraszamy!

Teatr Na Woli im.Tadeusza Łomnickiego

ul.Kasprzaka 22

01-211 Warszawa

tel. 22 632 24 78

mail: bilety@teatrnawoli.pl

www.teatrnawoli.pl/ www.mimowie.pl