W czerwcu w KINO.LABie zaprezentujemy najnowszy film Jane Campion „Jaśniejsza od gwiazd”, a także przypomnimy wcześniejsze filmy tej reżyserki: „Anioł przy moim stole” (1990) oraz „Fortepian” (1993).

JANE CAMPION
Urodziła się w Nowej Zelandii, gdzie studiowała antropologię. Później wyjechała do Australii i rozpoczęła naukę w Sydney College of Arts, a po uzyskaniu dyplomu... zapisała się do Australian School of Film and Television, po której ukończeniu zaczęła zajmować się realizowaniem filmów. Jej pierwszy film – krótkometrażowy „Ćwiczenia z dyscypliny – skórka” (An Exercise in Discipline – Peel, 1982) – wzbudził entuzjazm wśród widzów i krytyki, która nagrodziła go m.in. Złotą Palmą w Cannes. Jej kolejne filmy były niejednokrotnie honorowane najważniejszymi nagrodami filmowych, w tym na Oscarami, Złotymi Globami, nagrodami Złotej Palmy i MFF w Wenecji.

Jaśniejsza od gwiazd/ Bright Star, Australia/ Francja/ Wielka Brytania 2009, 120’
Londyn, początki XIX wieku. Film to historia związku młodego poety Johna Keatsa oraz panny zdobrego domu Fanny Brawne, zainspirowany listami poety pisanymi do narzeczonej. W filmie narracja prowadzona jest z punktu widzenia dziewczyny, która mimo początkowego braku zainteresowania poezją i literaturą, z czasem zaczyna studiować literaturę wraz ukochanym. Dla Fanny związek z poetą będzie wiązać się również z porzuceniem wielu konwenansów, którymi było dotychczas wypełnione jej życie.

Anioł przy moim stole/ An Angel at My Table, Australia, Nowa Zelandia, Wielka Brytania 1990, 157’
Adaptacja trzech autobiograficznych opowiadań znanej nowozelandzkiej pisarki Jane Frame, której twórczość zasłynęła jako inspirowana szaleństwem, mimo że jej autobiografie, pełne bólu i prawdy, podważają ten mit. Jane Campion w swoim filmie stara się przybliżyć życie i twórczość pisarki opowiadając kolejno o jej dzieciństwie i odrzuceniu przez szkolnych kolegów, a także o latach studiów – kiedy Janet nie potrafiąc stawić czoła światu, który napawa ją strachem – ucieka w chorobę psychiczną oraz o pobycie w szpitalu, gdzie w wyniku błędnej diagnozy spędziła osiem lat. Trzecia część – już po odniesieniu sukcesu literackiego – odtwarza okres podróży. Na Balearach, gdzie wakacje spędza londyńska bohema, Janet przeżywa romans i ostatecznie wyzwala się z piętna schizofrenii.

Fortepian/ The Piano, Australia/ Francja/ Nowa Zelandia 1993, 121’
Połowa XIX wieku. Ada opuszcza wraz z nieślubną córką Europę i przenosi się do nowozelandzkiego buszu, gdzie ma spotkać „poślubionego korespondencyjnie” męża będącego plantatorem bawełny. Ada jest niemową, a jej jedynym łącznikiem ze światem jest fortepian.
„Fortepian” był najczęściej nagradzanym filmem reżyserki – otrzymał m.in. Oscara dla najlepszej aktorki pierwszo- i drugoplanowej oraz za najlepszy scenariusz, Złoty Glob dla najlepszej aktorki czy Złotą Palmą dla najlepszego filmu i najlepszej aktorki.

Więcej informacji: http://www.kinolab.art.pl