Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus Dyrektor artystyczny: Tadeusz Wojciechowski Dyrygent: Jerzy Semkow Solista: François-René Duchâble (fortepian) Program koncertu: Fryderyk Chopin - I Koncert fortepianowy e-moll op. 11 (1830) Franz Schubert - Symfonia C-dur "Wielka" (1825-1828) Andante. Allegro ma non troppo Andante con moto Scherzo. Allegro vivace Finale. Allegro vivace JERZY SEMKOW Wybitna indywidualność międzynarodowej dyrygentury, należy dziś do grona czołowych dyrygentów świata. Krąg zainteresowań artysty obejmuje zarówno wielką symfonikę – głównie klasyczną i romantyczną, jak i muzykę teatru operowego. Był dyrektorem artystycznym Opery Warszawskiej i pierwszym dyrygentem Królewskiej Opery w Kopenhadze. Pełnił funkcję dyrektora i I dyrygenta Orkiestry Symfonicznej w St. Louis (USA), a u schyłku lat 70. objął kierownictwo Orkiestry Włoskiego Radia i Telewizji RAI w Rzymie. Następnie był szefem – ponownie w Stanach Zjednoczonych – Orkiestry Filharmonii w Rochester. W 1983 roku Jerzy Semkow dyrygował Stworzeniem świata Haydna podczas specjalnego koncertu w Watykanie dla Papieża Jana Pawła II. Pod batutą polskiego dyrygenta wystąpiły wówczas zespoły RAI, a koncert transmitowano w ramach Eurowizji. Pięć lat później artysta poprowadził tam wykonanie Mszy Koronacyjnej Mozarta z okazji dziesiątej rocznicy pontyfikatu Papieża. Podróże Jerzego Semkowa prowadziły przez najsłynniejsze centra muzyczne świata. Występował z tak znakomitymi zespołami, jak: London Philharmonic, Berliner Philharmoniker, Wiener Symphoniker, Israel Philharmonic, Orchestre National de France, Orchestre de Paris, Orchestra di Santa Cecilia w Rzymie, Orchestre de la Suisse Romande, orkiestrami w Madrycie, Monte Carlo, Oslo, Hadze, Neapolu, Turynie, St. Petersburgu i in. W Stanach Zjednoczonych współpracował z New York Philharmonic, Cleveland Orchestra, Boston Symphony Orchestra, Chicago Symphony Orchestra, orkiestrami w Waszyngtonie, Detroit, Houston, Dallas, Pittsburghu, Minneapolis, San Francisco. Koncertował także w Montrealu, Toronto, Caracas, São Paulo, Sydney, Melbourne i in. Jego sztukę dyrygencką znają teatry operowe Mediolanu (La Scala), Londynu (Covent Garden), Genewy, Rzymu, Florencji i innych miast świata. Kolejną dziedziną działalności artysty jest praca z młodzieżą. Przez szereg lat dyrygował koncertami podczas festiwalu muzycznego w Aspen (Kolorado), gdzie skład kilku orkiestr stanowili studenci i profesorowie najlepszych konserwatoriów Stanów Zjednoczonych. Wygłosił szereg odczytów o muzyce na Uniwersytecie stanu Kolorado. Prowadził klasy mistrzowskie na słynnym amerykańskim Uniwersytecie Yale, także na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku i w nowojorskim konserwatorium – Manhattan School of Music. Osiągnięcia artystyczne Jerzego Semkowa utrwaliło na płytach wiele firm fonograficznych, m.in.: Columbia, His Master’s Voice, Fona, Polskie Nagrania. Zapis płytowy Borysa Godunowa Musorgskiego z WOSPR-em, Chórem Polskiego Radia i międzynarodową obsadą solistów dla londyńskiej wytwórni EMI przyniósł dyrygentowi i wykonawcom pięć międzynarodowych nagród. Znane jest również nagranie Kniazia Igora Borodina z zespołem Opery Sofijskiej i udziałem Borisa Christowa oraz Jenufy Janácka z zespołem Teatru La Scala. W cyklu najwybitniejszych utworów Karola Szymanowskiego Jerzy Semkow nagrał III Symfonię „Pieśń o nocy” i IV Symfonię „Koncertującą”. Polskie Nagrania zarejestrowały jego znakomite interpretacje symfonii Schumanna, Mozarta, Brahmsa, Czajkowskiego, Skriabina. Nagranie Symfonii Mozarta zostało nagrodzone w Polsce „Złotą Płytą”, a dzieła na chór i orkiestrę Ludwiga van Beethovena – utrwalone przez wytwórnię VOX (z St. Louis Symphony Orchestra) – otrzymały specjalne wyróżnienie Akademii Nauki i Sztuki Stanów Zjednoczonych. W ostatnim okresie działalności artystycznej Jerzego Semkowa dominowały wielkie formy muzyki sakralnej, dyrygował m.in. Requiem Mozarta podczas uroczystego koncertu w Kościele La Madeleine w Paryżu z okazji 150. rocznicy śmierci Fryderyka Chopina z udziałem Chóru i Narodowej Orkiestry Francji (transmisja przez Eurowizję i Mondowizję), Mszą C-dur Beethovena (Paryż) oraz Wielką Mszą c-moll Mozarta w ramach Festiwalu Muzyki Sakralnej w Katedrze Notre Dame w Paryżu. W roku 2005 Akademia Muzyczna im. Fryderyka Chopina nadała Artyście, pierwszemu dyrygentowi w dziejach tej uczelni, tytuł doctora honoris causa. Jerzy Semkow jest Komandorem francuskiego orderu „Arts et Lettres”. POLSKA ORKIESTRA SINFONIA IUVENTUS Powstała z inicjatywy Jerzego Semkowa. Utworzono ją na mocy rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 1 października 2007 roku. W skład orkiestry wchodzą wybitnie utalentowani absolwenci i studenci wszystkich uczelni muzycznych w Polsce. Granica wieku wynosi 30 lat. Działalność koncertową Sinfonia Iuventus rozpoczęła w czerwcu 2008 roku. Współpracowała ze znakomitymi mistrzami batuty jak: Gabriel Chmura, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Jerzy Swoboda, Antoni Wit, Tadeusz Wojciechowski oraz z dyrygentami młodego pokolenia. Wśród solistów, którzy wystąpili z Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus znaleźli się m.in.: Marta Boberska, Krzysztof Jabłoński, Jakub Jakowicz, Rafał Kwiatkowski, Ivan Monighetti, Mariusz Patyra, Anna Maria Staśkiewicz, Agata Szymczewska, Agata Zubel. Orkiestra występowała w filharmoniach i na festiwalach w Polsce oraz za granicą: na Ukrainie, we Francji, Włoszech i na Litwie. W trakcie niespełna dwuletniej działalności artystycznej orkiestra dokonała nagrań radiowych, telewizyjnych i filmowych. Wydała 9 płyt CD, w tym: z Maestro Jerzym Semkowem (Schubert), Mariuszem Patyrą (Wieniawski) Ivanem Monighettim (Haydn) oraz z Tadeuszem Wojciechowskim (Chopin) i Marcinem Nałęczem-Niesiołowskim (Chopin). Od kwietnia 2009 roku orkiestra jest rzeczywistym członkiem Europejskiej Federacji Narodowych Orkiestr Młodzieżowych (EFNYO). Od września 2009 roku dyrektorem artystycznym orkiestry jest Tadeusz Wojciechowski. FRANÇOIS-RENÉ DUCHABLE O rozpoczęciu kariery solowej zdecydował w 1973 za namową Artura Rubinsteina. Trzydzieści lat koncertowania w „świątyniach muzyki” zapewniło artyście uznanie szerokiej publiczności, słynnych dyrygentów, takich jak: Karajan, Herreweghe, Sawallisch, Svetlanov, Janowski, Plasson, Dutoit, Casadessus, Lombard, Gardine oraz liczne wyróżnienia muzyczne dla płyt: Dwadzieścia cztery Etiudy Chopina, Dwanaście Etiud Transcendentalnych Liszta, Sonaty Beethovena, Koncerty Ravela, przy czym nie można pominąć milczeniem ukazania się płyty DVD poświęconej pięciu koncertom Beethovena, która sprawiła, iż François-René Duchable otrzymał w roku 2004 nagrodę Victoires de la musique. Dziś, najwyższą potrzebą artysty jest bycie wolnym, dążenie do wolności sprawia, iż otwierają się przed nim nowe perspektywy, uznaje muzykę, jako przyjemność, którą należy się dzielić. Dobór partnerów, jego nieodparty smak dla otwartych przestrzeni oraz upodobanie do rzeczy niezwykłych, sprawia, iż gra w miejscach i przestrzeniach często nieoczekiwanych, gdzie muzyka stapia się z otoczeniem lodowca, groty, jeziora lub wiejskiego placu. Aby napełnić wyobraźnię, François-René Duchable lubi otaczać się magią fajerwerków, delektować się na scenie współudziałem akrobatów, żonglerów oraz sportowców, pragnąc zaoferować słuchaczom raczej spektakl muzyczny niż koncert. W ten sposób, wraz z Alain Carré, komikiem, tworzy niezwykły duet: 40 kreacji m.in. Rimbaud, Voleur de feu (Rimbaud, złodziej ognia), Historie de ma vie (Historia mojego życia), Le Roman de Venise (Romans wenecki), l’Apocalypse selon St Jean (Apokalipsa według Św. Jana), La Nuit Obscure (Ciemna noc), Voyage dans la Lune (Podróż na Księżyc) i inne - od Jana Sebastiana Bacha do Maurice Ravela, poprzez wielkich kompozytorów czasów romantycznych.