„Roznamięty” to zbiór erotyków, których „siła rażenia” wynika z mistrzowskiego operowania oryginalnym językiem poetyckim – swobodnym, humorystycznym, dosadnym, ale nie wulgarnym. Poza bezsprzecznie żartobliwą warstwą językowego i sytuacyjnego dowcipu „Roznamięty” niosą też poważniejsze przesłanie, jakie stanowi kpina ze zbyt powierzchownego, „pornograficznego” erotyzmu, a także świadomość mizerii naszej cielesności, jej skończoności, przemijania zewnętrznego piękna, brutalności czasu, który tę zabawę ciałem przemienia w karykaturę i groteskę. Utwór ten, niby to odwołujący się do tradycyjnej stylistyki poetyckiej, w której można odnaleźć nawet źródła barokowe, nie tylko leśmianowsko skamandryckie, w istocie swej nie ma odpowiedników w polskiej literaturze – jest czymś językowo oryginalnym.