Linia powrotu to historia pełna emocji, refleksji i powrotu do czasów dzieciństwa. Artyści Studium Teatralnego zapraszają na spektakl inspirowany książką Krzysztofa Czyżewskiego o tym samym tytule.

Żyjemy w czasie, podlegamy bezustannie zmianom, przebywamy naszą drogę od dzieciństwa do śmierci, ale zarazem odbywają się naokoło nas zmiany, niezależnie od nas, nazywane historią.
Kiedy myślę o swoim dzieciństwie widzę siebie, jako małego chłopca bawiącego się na ruinach warszawskiego getta. Wtedy dla mnie, dzieciaka, przeszłość niewiele znaczyła. Miałem dość kłopotów z sobą samym, zawężonym, nieśmiałym, transformującym swoje otoczenie, zwłaszcza rodzinę, w swoją wyimaginowaną baśń.
Wyobrażałem sobie, że jestem Arielem, lotnym duchem, a moja rodzina przeróżnymi postaciami z "Burzy” Szekspira - a to za sprawą jednej z kilku książek, która z niewiadomych powodów znalazła się w moim domu.

Linia powrotu jest rozmową bohatera (dorosłego Adama) z przyjacielem, rozmową w formie listu, który rozświetla całe jego życie. To historia człowieka uwikłanego w dorosłym życiu w konsekwencje przeżyć z dzieciństwa i młodości. Nieudane relacje rodzinne: ciężar odpowiedzialności za winy ojca, które bierze na siebie po jego śmierci, kazirodcza miłość jednej z sióstr, brak porozumienia z drugą, choroba i śmierć matki, konflikty z siostrami wokół opieki nad matką. Czując się innym, idąc za wewnętrznym głosem, ciągle ucieka od jakiejkolwiek zależności; próbując realizować swój plan podstawowy szuka odosobnienia. Jednak wraca do chorej matki i przez długie lata jest świadkiem jej umierania.
Spektakl jest pełną metafor analizą życia Adama, w którym nigdy wcześniej nie było miejsca na refleksję. Dopiero list pisany do przyjaciela pozwala mu spojrzeć na własne życie z innej perspektywy.

scenariusz: Piotr Borowski i Piotr Aleksandrowicz
zespół: Carolina Albano, Piotr Aleksandrowicz, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla
współpraca: Gianna Benwenuto

premiera: 2.12.2010

źródło: materiał nadesłany