Zaczęłam Tatę fotografować, żeby jakoś poradzić sobie z tą sytuacją. Jeździłam do Niego prawie codziennie i urządzaliśmy sobie nasze sesje. Od pewnego momentu na zakończenie każdego ze spotkań robiliśmy sobie wspólne zdjęcie. Było to przypieczętowanie faktu, że jest to nasz czas, tylko nasz.
Magda Wdowicz - Wierzbowska

Trudno być córką, osobą bliską i fotografem zarazem. Trudno jest czasem wyjść poza własne emocje, by sięgnąć po aparat. Zdjęcia bliskich, zdjęcia przemijania to nie tylko sposób na uwiecznienie kogoś nam bliskiego i kochanego, czasem to podświadome oswajanie procesu śmierci, fotograficzna autoterapia lub po prostu „przymus fotograficzny”, o którym Richard Avendon mawiał – Jeżeli w ciągu dnia nie zrobię czegoś związanego z fotografią, to czuję, jakbym zaniechał czegoś niezbędnego dla mojej egzystencji, na przykład zapomniał się obudzić.
Wystawa Magdy rozwija się dwu wątkowo - część zdjęć, to podwójne autoportrety z ojcem, pozostałe zdjęcia, to „szpitalna opowieść” prowadzona bardzo prosto, ascetycznie i bez niepotrzebnego epatowania emocjami.

źródło: Galeria Obok