Nosferatu - Dyktator Lęku, dwukanałowa instalacja filmowa, 34 min., 2011. Autor: Jacek Malinowski (scenariusz, reżyseria, zdjęcia, montaż, scenografia)

Instalacja składa się z dwóch części, które w galerii zostały zsynchronizowane i pokazane równocześnie na jednym ekranie, tworząc panoramiczny obraz. Ponadto wystawa prezentuje fotografie i obiekty.

Nosferatu - Dyktator Lęku to video-remake inspirowany dwoma klasycznymi ekranizacjami powieści Brama Stokera pt. Dracula, filmami: Nosferatu - symfonia grozy (Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, reż. Friedrich Wilhelm Murnau, 1922) i Nosferatu - wampir (Nosferatu: Phantom der Nacht, reż. Werner Herzog, 1979). Drastycznie zawęża ramy literackiego pierwowzoru, redukując go tylko do dwu elementów oryginalnej fabuły: postaci głównego bohatera (ważny jest jego wygląd i zachowanie) i wątku początkowej sceny kupna nieruchomości. Film selektywnie korzysta z tradycyjnych cech horroru, większą wagę przykładając do wartości innego z gatunków, jakim jest dokument. Wykorzystując analogie historyczne, Nosferatu - Dyktator Lęku próbuje mówić o "horrorze", którego należy szukać w rzeczywistości, historii i tradycji i chce przy tym uwiarygodnić to co niewiarygodne.

Część 1 (lewa), pt. Berlin jest obrazem pozbawionym dialogów. Nawiązuje do filmu Murnaua głównie poprzez konwencję wizualną, oddającą klimat estetyki ekspresjonizmu niemieckiego z lat dwudziestych XX-wieku. Ta część jest tylko pozornie niema - słyszymy rytm kroków tytułowego bohatera i odgłosy budzącego się wielkiego miasta. Nosferatu (grany przez Seana Palmera) pokazany jest w szczególnej przestrzeni - między betonowymi blokami Pomnika Pamięci Holocaustu - jest w jego wnętrzu. Sam będąc symbolem - przemierza przestrzeń symboliczną: penetruje ją, czai się w niej, a może nawet w niej ukrywa. Pierwsze kadry - kręcone w zupełnej ciemności - stopniowo odsłaniają nie tylko postać, ale i miejsce akcji. Film kończy się iluminacją. Czy światło dnia - jak można by oczekiwać - unicestwi tytułowego bohatera?

Część 2 (prawa), pt. Warschau to film zawierający narrację zarówno w tekście jak i w obrazie. Akcja przeniesiona jest do Warszawy, do kryjówki potwora - pogrążonego w ciemności mieszkania. Światło sukcesywnie odsłania szczegóły wnętrza i znajdujące się w nim przedmioty. Oświetla twarz i postać mówiącą do kamery. Ta część jest szczególną rozmową. Bohater filmu nie ma rozmówcy: martwe oko kamery patrzy, ale nigdy nie udziela odpowiedzi. W tym pozornym dialogu, nie ma też chronologii faktów. Są za to specyficzne refleksje: o przestrzeni, o podróżowaniu... i upodobaniu do wojny, krwi i potworności.

źródło: www.mckis.waw.pl