Musical „Nie ma Solidarności bez miłości!” w Teatrze Palladium

     Długo trwały przygotowania i próby do musicalu „Nie ma solidarności bez miłości!” w reżyserii Macieja Wojtyszki i jego syna Adama Wojtyszki. 19 stycznia br. odbyła się próba dla mediów, a dwa dni później premiera tego międzypokoleniowego przedstawienia. To widowisko muzyczne opowiada o  miłości dwojga młodych ludzi: Marty i Janka na tle wydarzeń 1980 r.

     Autorem scenariusza i tekstów piosenek jest Andrzej Ozga, muzykę skomponował  Krzesimir Dębski, a choreografię stworzył Agustin Egurrola. Producentami musicalu są Jerzy Gudejko i Piotr Pręgowski. Na scenie występuje ok. trzydziestu artystów, wśród nich sławni i cieszący się uznaniem m.in.: Katarzyna Groniec, Cezary Żak, Tomasz Stockinger, Piotr Pręgowki, Natalia Rybicka, Robert Kowalski, Olga Szomańska, jak i młodzi, debiutujący na scenie aktorzy i wokaliści wyłonieni podczas castingu. W roli Janka występują zamiennie: Wojciech Michalak i Kamil Dominiak, a w roli Marty ...

"SHOW MUST GO ON"

Koncepcja i reżyseria: Jérôme Bel
Asystenci choreografa: Dina ed Dik, Peter Vandenbempt, Maria Stokłosa
Muzyka: Leonard Bernstein, David Bowie, Nick Cave, Norman Gimbel and Charles Fox, J. Horner, W.Jennings, Mark Knopfler, John Lennon and Paul Mac Cartney, Louiguy, Galt Mac Dermott, George Michael, Erick "More" Morillo and M. Quashie, Edith Piaf, The Police et Hugh Padgham, Queen, Lionel Richie, A.Romero Monge and R. Ruiz, Paul Simon.
Premiera: Paryż (Francja), 4 stycznia 2001, Théâtre de la Ville
Dyrekcja techniczna:  Tomasz Opęchowski, Janusz Brodacki
Produkcja: Fundacja Ciało/Umysł, Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. G. Holoubka
Menedżer produkcji: Sandro Grando, Agata Życzkowska, Natalia Starowieyska
Performerzy: Aleksandra Bobkowska, Ewa Federowicz, Magdalena Jędra, Katarzyna Kizior, Anna Natalicz, Cecylia Oryszczyn, Monika Rak, Małgorzata Skoczelas-Raczkowska, Monika Andrzejkiewicz, Karolina Wasilewska, Waldemar Barwiński, Dariusz Bochenek, Patryk Czaplicki, Jakub Dykiert, Cezar Lozano Triana, Eliasz Mróz, Kuba Słomkowski, Krzysztof Szekalski ...

Projekt „dd.mm.rrrr” jest dla mnie próbą odnalezienia „czystego tańca.” - powiedziała Ilona Trybuła o swoim najnowszym projekcie podczas rozmowy z widzami w trakcie Warszawskiej Nocy Tańca. Jednym z wyznaczników owego czystego tańca jest jego pozycja: poza dyskursem. Ale czy jakakolwiek sztuka może istnieć poza dyskursem? Czy taniec ze względu na jego cielesną naturę może być bezkontekstowy i niedyskutowalny? I poza jakim dyskursem, pytam wreszcie?

Przecież dyskurs (łac. dis-cursus), jak mówi Roland Barthes, to bieganie tu i tam, to odejścia i powroty (Fragmenty dyskursu miłosnego, 2011, s. 7). A zatem taniec jest sam w sobie rodzajem dyskursu, co zresztą widzimy doskonale w najciekawszej propozycji Warszawskiej Nocy Tańca, czyli flitter, flutter, glitter, glutter or the any combination of the four (lub jakakolwiek kombinacja czterech powyższych) które przyjechało do Teatru Studio z Berlina.

Warszawska Noc Tańca postawiła przed uczestnikami kilka ważnych pytań. I nie chodzi bynajmniej o zaznaczenie ...

„Weźmy dowolną pustą przestrzeń i nazwijmy ją „nagą sceną". Niechaj w tej przestrzeni porusza się człowiek, i niechaj obserwuje go inny człowiek. I to już wszystko, czego trzeba, by spełnił się akt teatru."

Słowa Brook'a znakomicie oddają to, czego doświadczyli widzowie Warszawskiej Sceny Tańca 8 grudnia w Laboratorium Centrum Sztuki Współczesnej. Performmance taneczny znakomitego artysty Rafała Dziemidoka do choreografi Daniela AlmgrenRecén'a wpasować da się raczej w zakres doświadczenia wizualnego i emocjonalnego, niż w standardowy model komunikacji teatralnej. Gdy mamy do czynienia z mocno zindywidualizowaną, minimalistyczną i nienarracyjną formą taneczną, to odbiorca miast rozumieć powinien być i odczuwać. Performance Dance (Rafał) zmuszał do uczestnictwa - hipnotyzował i przymuszał do pierwotnego głębokiego zaangażowania.

Oglądamy tancerza, który zmienia się w miarę upływu tańca. Jego ciało męczy się, ruch z ekstremalnie intensywnego przeradza się w powolny niemal liryczny, by później znów eksplodować z ...

"Fuera de campo" Teatr Tańca Zawirowania

Choreografia, światło, opracowanie muzyczne:

Daniel Abreu            

Wykonawcy Teatr Tańca Zawirowania: Elwira Piorun, Karolina Kroczak, Bartek Figurski, Szymon Osiński

Muzyka: Alva Noto, Julien Neto

"Fuera de campo" znaczy poza zasięgiem. I tak tancerze ukazują sie oczom widza i znikają za kulisami. Tytuł wskazuje, że to co istone, niedostępne jest naszemu wzrokowi a co z tym idzie również wglądowi. I w ogólnym rozrachunku nie da się zaprzeczyć takiemu stwierdzeniu. Wielką stratą i pomyłką byłoby jednak zamykanie oczu - choćby i na chwilę - podczas spektaklu Teatru Tańca Zawirowania.

Spektakl odbył się 18 października o 19.00 na małej scenie Teatru Studio. Jest wydarzeniem związanym z projektem Warszawska Scena Tańca, którego celem jest propagowanie i wzniecanie dyskusji nad tańcem i jego społecznym i kulturowym statusem oraz rolą. Spektakl jest ascetyczny pod względem scenografii. Industrialna muzyka przeplatana dłuższymi momentami ciszy również do "widowiskowych" nie należy. Jednak ...

"Letter from Lady L"

Reżyseria i choreografia: Takako Matsuda

Tekst napisany przez: Takako Matsuda

Światło: Bartosz Cybowski

Kostiumy: Tsuneko Toriumi

Muzyka: Kimmono Pohjonen "Kluster”, Swingle Singers "Etiuda"

Solowy występ japońskiej tancerki i choreografki opierał się na pomyśle typowym, acz trafnym. Odczytywany tekst listu był ucieleśnieniony poprzez taniec, który stanowił metakomentarz, interpretację dla słowa. Tak jak i poszczególne części listu różniły się między sobą, tak i taniec był bardzo różnorodny. Począwszy od delikatnych, dziewczęcych efemerycznych ruchów, po ekspresyjne, dosadne, kończąc na niepokojącym, histerycznym układzie. Tancerka chciała zawrzeć całość doświadczenia bycia kobietą (a szerzej człowiekiem) w treści spektaklu. Chciała ujawnić, że pod zasłoną ugłaskanego superego zawsze kryje się coś agresywnego, nieujarzmiony popęd. „Czy naprawdę chcesz wiedzieć kim jestem?” - mówi Lady L. W swoim liście, a słowa powtarzane przez Matsudę rozlewają się echem po sali.

Spektakl dobry, nie można Takudo Matsudzie odmówić perfekcjonizmu i precyzji w ...

     13 października ruszył projekt "Warszawska Scena Tańca", który składać się będzie z cyklu dyskusji, warsztatów i spektakli. Inicjatywa stawia sobie za cel otwarcie dyskusji o kulturotwórczej roli tańca w przestrzeni miejskiej. Warto śledzić harmonogram wydarzeń bo "Warszawska Scena Tańca" będzie nam towarzyszyć przez następne trzy lata. Organizatorem projektu jest Fundacja Ciało/Umysł.

13 października odbył się spektakl "Folk? A ja się nie zgadzam". Za choreografię odpowiedzialna jest Edyta Kozak, reżyserią zajął się Roland Rowiński. W spektaklu występują: Izabela Szostak, Tarol Tymiński, Rafał Dziemidok oraz Takako Matsuda.

Spektakl obiera sobie trudny i jednocześnie fascynujący temat: stawia pytanie czy i jak folklor może być obecny we współczesności, w sztuce, w tańcu. Czego może nauczyć nas nasza rodzima ludowość, ta znana każdemu i stanowiąca obiekt kpin przaśność i tradycyjność.

W dużej mierze składający się z indywidualnych etiud tanecznych spektakl, stanowi próbę odpowiedzi na te pytania. Reinterpretuje i ...

„Głuchoniemoc”:  monodram, który robi wrażenie

Występuje: Zuzanna Fijewska

Scenariusz i reżyseria: Natalia Fijewska-Zdanowska

      „Głuchoniemoc” to wzruszająca historia nastolatki, która podczas pielgrzymki do Częstochowy zachodzi w ciąże z nowo poznanym chłopakiem. Akcja spektaklu rozgrywa się w szpitalnej poczekalni, gdzie widzowie stają się powiernikami zwierzeń bohaterki. Dramaturgii dodaje fakt, iż jest to historia oparta na autentycznym wydarzeniu.

      Nastolatka w niezwykły sposób stara się przedstawić nam jak doszło do zaistniałej sytuacji, z pozorną śmiałością opowiada o intymnych fragmentach swojego życia.  Dziewczyna jest zdenerwowana, w najmniej spodziewanych momentach wybucha niekontrolowanym śmiechem, jej nerwowe tiki oraz jąkanie pokazują ogromne znerwicowanie. Od świetnie grającej aktorki bije ból i samotność, jej postawa jest wołaniem o pomoc.

Siostry Fijewskie pokazały, jak brak akceptacji i ogromna potrzeba miłości u młodego człowieka mogą doprowadzić do jego jeszcze większej wewnętrznej dezintegracji, „rozdźwięku z samym sobą”, zagubienia w otaczającym świecie. Udało im się w prosty, aczkolwiek dosadny spos ...

     „Co kobieta po wielu dietach powiedzieć ma…?”  – tego między innymi można się było dowiedzieć 1 października w Teatrze Palladium na premierze sztuki Jana Jakuba Należytego pt.

     „Dieta Cud. Komedia odchudzająca” 

„Dieta Cud” jest satyrą na współczesne czasy obfitujące w rozmaite programy telewizyjne typu reality show. Akcja komedii rozgrywa się w domu Slim Brothera. Po prawie dziesięciu tygodniach w programie pozostają trzy finalistki: Lidka, Maria – Pani Doktor i Jadwiga – Pani Colombo. Wszystkie uczestniczki walczyły z nadwagą. Wygra ta, która straci najwięcej zbędnych kilogramów. Pozostały im dwa ostatnie dni do finału, którrego emisja odbędzie się na żywo. Kobiety zżyły się już ze sobą, ale rywalizacja o nagrodę główną – duże pieniądze i podróż do jednego z krajów latynoamerykańskich, a w perspektywie dostatnie życie, skłania je do prawienia sobie drobnych złośliwości i stosowania nieuczciwych chwytów wobec rywalek. To wszystko odbywa się w atmosferze podenerwowania, bo gł ...

Kocham Cię, więc się zmień –  po premierze spektaklu „I love you” w Studio Buffo

     Niemal w połowie września, po długich przygotowaniach, w teatrze Studio Buffo miała miejsce premiera musicalu pt. „I love you”. Spektakl okazał się dużym sukcesem, a bilety na przedstawienia wrześniowe rozeszły się jak świeże bułeczki.

Libretto, muzyka i teksty piosenek: Joe Di Pietro

muzyka: Jimmy Roberts

tłumaczenie: Bartosz Wierzbięta

reżyseria: David Foulkes

kierownik muzyczny: Jan Młynarski

scenografia i kostiumy: Justyna Woźniak

przygotowanie wokalne: Aldona Krasucka

choreografia: Sylwia Adamowicz

Występują: Rafał Królikowski, Mariusz Ostrowski, Rafał Ostrowski, Mariusz Kiljan, Magdalena Smalara, Ewa Konstancja Bułhak, Elżbieta Romanowska, Karolina Piechota.

     „I love you” to oparta na oryginalnym nowojorskim musicalu pt. „I love You’re perfect Now Change”, zabawna komedia opowiadająca o miłości oraz o zaletach i wadach życia w pojedynkę i w związku. Spektakl składa się z ok. dwudziestu, nie związanych ze sobą scen, które jednak układają się w ...

Spektakl „I love you” wkrótce na scenie Studio Buffo

     Trwają  próby i przygotowania do spektaklu „I love you” w reżyserii Davida Foulkes’a. Jest to polska adaptacja jednego z najzabawniejszych i najdłużej wystawianych musicali Off Broadway pt. “I love You’re perfect Now Change”.

     Oryginalny musical został napisany przez Joe’go di Pietro i jest zabawną komedią o związkach damsko-męskich i poszukiwaniu idealnego partnera. Ukazuje perypetie singli, par małżeńskich, relacje rodzinne na różnych etapach życia, aż do starości. Autorem polskiego tłumaczenia jest Bartosz Wierzbięta, kierownikiem muzycznym - Jan Młynarski. Na scenie wystąpią: Rafał Królikowski, Magdalena Smalara, Elżbieta Romanowska, Mariusz Ostrowski, Rafał Ostrowski, Ewa Konstancja Bułhak, Karolina Piechota i Mariusz Kiljan. Podobnie jak w oryginale obsada spektaklu składa się z czterech osób. Praca nad sztuką to duże wyzwanie dla aktorów. Próby trwają od lipca.

„Najtrudniejsza była metodyka pracy. Ten sposób, że są cztery osoby ...

Letni Przegląd Laboratorium Dramatu jest bezsprzecznie znakomitą inicjatywą. Widzowie mogą nadrobić zaległości w repertuarze lub też po raz kolejny obejrzeć znane i lubiane sztuki.

Pod nóż tym razem pójdzie „Baden, Baden”. Sztuka jest zapisem oczekiwania na nadejście dzikiego i nieposkromionego wroga. Niemiecka rodzina w swoim dworze liczy kroki dzielące bramę posiadłości od maszerujących czerwonoarmistów. Sztuka pełna jest napięcia, niepokoju ale i refleksji.

Znakomite kreacje sceniczne, niebanalna nagość, świetna scenografia i trzymająca w napięciu fabuła. Tak jednym zdaniem można by streścić „Baden, Baden”. Lecz na uogólnieniach nie poprzestaniemy.

Sztuka bardzo subtelnie i z wyczuciem dotyka arcyciekawego i zarazem najbardziej przejmującego problemu - jak cywilizowana Europa mogła dopuścić się rzezi II Wojny Światowej. Niemcy – ojcowizna Wagnera,  Rosja ze spuścizną literacką, Dostojewskim, Tołstojem, Puszkinem. Budzące się w ludziach zwierzęta, jednostka zatracona na rzecz masy, bardzo witkacowskie w przekazie lecz mimo wszystko nieco zbyt oczywiste. Teatr nie zawsze jednak musi szeptać ...

Festiwal Sztuka Ulicy po raz kolejny rozgościł się w przestrzeni Warszawy. Miasto owładnięte zostało żywiołem teatralnym i - jak to czasem bywa gdy mamy do czynienia z żywiołem - nic nie jest pewne.

Tegoroczna edycja festiwalu stoi pod znakiem dwóch żywiołów. Teatr i pogoda spierają się na oczach zmarzniętych widzów. Jednak dla prawdziwego fana teatralnych uniesień nic nie stanowi przeszkody i patrząc na wczorajsze (03.06.2011) przedstawienie na Agrykoli nie zamieniłabym owego kawałka zimnych schodów, na których dane było mi siedzieć, na żaden wygodny, obity pluszem fotel.

Zacznijmy od początku. Przestawienie włoskiej grupy Ondadurto Teatro o wdzięczym tytlule "Felliniana", który nasuwa oczywiste skojarzenie z wielkim twórcą filmowym Federico Fellinim, rozpoczęło się z lekkim opóźnieniem. Później natomiast włosi pokazali widowni wszystko to, co uwielbiamy w przestawieniach teatrów ulicznych. Była woda lejąca się strugami z ruchomych konstrukcji scenicznych wprost do wanny, w kt ...

„Ech Wiktor” Doroty Brodowskiej - latem w Teatrze Druga Strefa

     Oparta na opowiadaniu Jarosława Iwaszkiewicza pt. „Panny z wilka” sztuka „Ech Wiktor” w inscenizacji Doroty Brodowskiej właśnie miała swoją premierę na deskach teatru „Druga Strefa”. Jest to współczesna interpretacja tej prozy ujęta w symbolicznej wizji plastycznej.

     Reżyserem przedstawienia i autorką scenografii jest Dorota Brodowska, artystka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Muzykę opracował Marek Żurawski. Występują: Zuza Gaińska i Sebastian Konrad.

     Bohaterem opowiadania Iwaszkiewicza jest Wiktor, mężczyzna dobiegający czterdziestki. Po latach odwiedza on Wilko, majątek, w którym bywał w młodości i który pozostał w jego pamięci wraz z zamieszkującymi go pannami.

     W sztuce Doroty Brodowskiej wykorzystane zostały fragmenty tekstu Iwaszkiewicza. Słychać je czytane przez lektorkę i w kwestiach wypowiadanych przez aktorów. „Fela, Kazia, Jola – co się z nimi stało?” to pytanie powtarza w sztuce echo. Fela umarła, ale dorosła już Tunia przypomina Wiktorowi zmarłą. Główny bohater ...