W minionym tygodniu w kinie Wisła odbyła się premiera filmu „Ponad nami tylko niebo”  (dystr. Vivarto). Tłumnie przybyli na tę okazję goście mieli okazję osobiście poznać reżysera – Jana Schomburga. Ten, wzbudzając sympatię i aplauz publiczności, przywitał  się używając polskich zwrotów: „naprawdę”, „dobry wieczór” i „jeden rogalik poproszę” (smak polskich rogalików poznał zapewne jako student Szkoły Wajdy). Wyrażając zdumienie, iż tak wielu widzów pojawiło się na pokazie jego filmu, zaznaczył, że zachęca do zajęcia pierwszych rzędów, bo – jak utrzymywali twórcy nowofalowi – jeśli podczas seansu siedzisz z tyłu, to musisz liczyć się z tym, że wiele osób zobaczy film przed tobą. Słowo wstępne zakończył chwaląc się znajomością polskiej przyśpiewki „jeszcze po kropelce” po czym życzył zgromadzonym pozytywnych wrażeń słowami: „I wish you udanego seansu”.

Twórczość Schomburga, o czym świadczy jego debiut, nie koresponduje z jowialnym wizerunkiem twórcy, jaki zaprezentował zjednując sobie widzów. Sam film z lekkim i żartobliwym nastrojem nie ma nic wspólnego, z założenia jest refleksyjny, momentami przygnębiający. Główna bohaterka – Martha (Sandra Hüller), tuż po podjęciu z mężem decyzji o zmianie życia „na lepsze”, traci go na zawsze. Wkrótce okazuje się, że to, co wiedziała o człowieku, z którym zamierzała spędzić życie, nie ma nic wspólnego z tym, kim był naprawdę – o ile można powiedzieć cokolwiek na temat tego, kim naprawdę był. Zaczyna się jej walka o prawdę, o powrót do normalności – o ile, raz jeszcze – prawda i „normalność” stanowią wartości, stany dla człowieka osiągalne. Schomburg nie daje jednoznacznych odpowiedzi, idąc na ten film nie spodziewajmy się rozwiązań typowych dla produkcji rozpoczynających się od zagadkowej śmierci. Film zdobył nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie; na polskich ekranach od 17 lutego.

Tekst: Marta Popławska

Foto: materiały  prasowe