"Fuera de campo" Teatr Tańca Zawirowania

Choreografia, światło, opracowanie muzyczne:

Daniel Abreu            

Wykonawcy Teatr Tańca Zawirowania: Elwira Piorun, Karolina Kroczak, Bartek Figurski, Szymon Osiński

Muzyka: Alva Noto, Julien Neto

"Fuera de campo" znaczy poza zasięgiem. I tak tancerze ukazują sie oczom widza i znikają za kulisami. Tytuł wskazuje, że to co istone, niedostępne jest naszemu wzrokowi a co z tym idzie również wglądowi. I w ogólnym rozrachunku nie da się zaprzeczyć takiemu stwierdzeniu. Wielką stratą i pomyłką byłoby jednak zamykanie oczu - choćby i na chwilę - podczas spektaklu Teatru Tańca Zawirowania.

Spektakl odbył się 18 października o 19.00 na małej scenie Teatru Studio. Jest wydarzeniem związanym z projektem Warszawska Scena Tańca, którego celem jest propagowanie i wzniecanie dyskusji nad tańcem i jego społecznym i kulturowym statusem oraz rolą. Spektakl jest ascetyczny pod względem scenografii. Industrialna muzyka przeplatana dłuższymi momentami ciszy również do "widowiskowych" nie należy. Jednak taniec, precyzyjnie poruszające się ciała tancerzy, gestykulacja, dopracowana i przemyślana choreografia sprawia, że asceza staje się uzasadniona a nawet pożądana. Nic nie powinno zakłócać głębokiej relacji pomiędzy ciałem tancerza a widzem. Bo relacja ta jest dominującym odczuciem odbiorcy, czymś niezaprzeczalnym i wskazującym tym samym na znakomitą jakość samego spektaklu.

Czego więcej można wymagać od tańca, jeśli nie bezpśredniego "dotykania" widza, jego sfery emocjonalnej i umysłowej. Będąc zahipnotyzowana "Fuero de campo" pełna podziwu obserwowałam taniec, często ograniczony do ruchu mięśni czy ścięgien, kiedy indziej będący popisem gimnastycznym (jak podczas scen duetu, gdzie dwie postaci zlewały się w jeden cielesny byt). Punktowe oświetlenie, które raz uwypuklało a raz zaciemniało poszczególne występy tancerzy, podkreślało, że coś zawsze pozostaje poza zasięgiem oglądu a z drugiej strony podsycały voyeurystyczną przyjemność z patrzenia.

Jednostka w "Fuera de campo" jest wyalienowana. Mimo relacji z innymi pozostaje samotna.

Kolejny ze spektakli Warszawskiej Sceny Tańca już 8 grudnia. Kalendarium wydarzeń dostępne na: http://www.kulturalnie.waw.pl/wydarzenia/12064/warszawska-scena-tanca-2011--2013.html

Tekst: Ewa Ratyńska

Foto: materiały prasowe