Idy marcowe, podczas których został zabity Cezar, były tylko niewinną przepychanką  w porównaniu z „Idami marcowymi” Clooney’a. Pozostawiają  one człowieka wierzącego w ideały zdruzgotanym i pełnym przerażenia brudem świata polityki,  tego zaś, który owe ideały już dawno zweryfikował z rzeczywistością, jedynie pełnego niesmaku. Jako że ta pierwsza grupa jest dość nieliczna, film George’a Clooneya raczej nie będzie odkryciem roku. Czyżby stary wyga nagle uwierzył, że świat pełen jest naiwnych młodzieńców wierzących w posłannictwo wszelkiej maści gubernatorów oraz prezydentów i zapragnął otworzyć im oczy?

Przykre to niewątpliwie, jednak przeciętny mieszkaniec kraju nad Wisłą świadomość intencji rządzących zyskuje w okolicach pierwszej klasy szkoły podstawowej. Myślę, że nad Atlantykiem dzieje się to jeszcze szybciej, stąd mało prawdopodobna wydaje się postać pełnego złudzeń i ideałów 30-latka grana, skądinąd fantastycznie, przez Ryan’a Gosling’a. Poznajemy go podczas prawyborczej kampanii w Ohio jako ambitnego rzecznika prasowego ...

W nowym numerze kwartalnika Fragile po raz pierwszy funkcjonują dwa oddzielne tematy przewodnie: Fizyka i Biografia. Niektóre teksty pokażą zresztą, jak te dwa zagadnienia mogą niespodziewanie spleść się w jedną opowieść. O ile zainteresowania tak popularnymi ostatnio biografiami nie trzeba specjalnie tłumaczyć, o tyle obecność fizyki w piśmie kulturalnym wymaga być może kilku zdań wyjaśnienia.

Przyznajemy – sami nie jesteśmy ekspertami w zakresie nauk ścisłych. Jednak na kolejnych stronach napotkają Państwo – jako autorów bądź też bohaterów tekstów – ludzi, którzy mają odpowiednie kompetencje, aby wypowiadać się w obu dziedzinach. Czy tak bardzo rozbieżnych?

Pomińmy już fakt, że prawa natury warunkują to, co i jak słyszymy czy widzimy (prawa, dodajmy, badane i przez naukowców, i przez artystów – przez jednych metodycznie, przez drugich intuicyjnie). Ważniejsze, że tak jak w fizyce rację bytu mają kreatywność i piękno, tak w dziedzinach artystycznych jest miejsce na dyscyplinę i logikę. Tak ...

Wystawa prac Antoniego Janusza Wojnarowskiego 

MALUJĘ  SWOJE... 

Od 18. do 31. Stycznia w Domu Artysty Plastyka, przy ulicy Mazowieckiej 11a, można oglądać wystawę malarstwa  Antoniego Janusza Wojnarowskiego.  
 

    Autor prac daleki jest od cyrkowego obnażania się w swojej twórczości. Tytuł ekspozycji jego ostatnich zaangażowań „Maluję swoje”, wskazuje od razu na cel, a właściwie na jego brak. Antoni Janusz Wojnarowski tym razem udowadnia, że nie potrzebuje zbędnych dekoracyjnych  krzyków, by działać artystycznie. Wyraża się w malarstwie z niespotykaną dozą skromności, nie zważając na to, jakiej intensywności oddziaływań oczekuje się obecnie w sztuce, z nadzieją, że ktoś jeszcze zwraca uwagę na samo dzieło tylko, a nie jego wspierająca aureolę. Nie gra wyzywająco, pokazuje swoją propozycję formy i treści. Pełne harmonii prace autora dwudziestu jeden indywidualnych i kilkudziesięciu zbiorowych wystaw w Polsce i za granicą można obejrzeć w I sali Galerii DAP. 

    Tekst i foto:  Dorota Dłużniewska

"Róża" Smarzowskiego jest filmem porażającym. Niesamowite aktorstwo Agaty Kuleszy i Marcina Dorocińskiego, przy wspólpracy i wsparciu aktorów drugoplanowych nie pozwala oderwać wzroku od chwil pierwszych do ostatnich.

Jest to również dzieło kompletne, bo oprócz wspaniałych kreacji postaci, scenariusz i warstwa wizualna filmu nie obniżają bardzo wysokiego poziomu.

Dość skomplikowana historia w tuż powojennej Polsce od dawna była źródłem wielu ciekawych ekranowych historii. Tutaj dodatkowo wybrano bardzo ciekawa miejsce, które było "kotłem historii" i przecięciem szlaków paru kultur, również tych, które jeszcze nie tak dawno wcześniej walczayły przeciw sobie podczas wojny. Tym miejscem są Mazury. 

Mimo łatwości w opisie fabuły, tak naprawdę nic nie odda emocji, jakie towarzyszą widzowi podczas seansu. Film hipnotyzuje i jednocześnie przeraża, fascynuje i odrzuca. Napewno nie jest to kino rozrywkowe, raczej porządna dawka szokui refleksji i kolejne niedowierzanie, że takie rzeczy mogły się zdarzyć na ...

8 WYKŁADÓW NA NOWE TYSIĄCLECIE

Ks. Adam Boniecki: między panem a plebanem

Audytorium Maximum

Uniwersytet Warszawski

17 stycznia 2012 r.  

„Zwyczajny, prosty ksiądz”.

Tymi słowami określił sam siebie KS. ADAM BONIECKI, dziękując i jakby trochę się dziwiąc organizatorom, za zaproszenie go jako prelegenta, w cyklu 8 WYKŁADÓW  NA  NOWE TYSIĄCLECIE, na Uniwersytecie Warszawskim.

Zwyczajny i prosty? Chyba nie taki zwyczajny i nie taki prosty, skoro już  na pół godziny przed wykładem, ogromne Audytorium Maximum zaczęło zapełniać się i w chwili rozpoczęcia spotkania było całkowicie wypełnione!

Wtorkowe spotkanie raz jeszcze dobitnie dowiodło, że „owieczki” często bywają mądrzejsze od swoich „przewodników stada” i jeżeli tylko trafią na wspaniałego i  mądrego „pasterza”, nie odstępują go ani na krok.

Ludziom zastanawiającym się nad fenomenem ks. Bonieckiego, pomocna może być  odpowiedź, której udzielił ks. Adam jednemu z dyskutantów, w nawiązaniu do słynnej kwestii ks. Józefa Tishnera: „najpierw jestem ...